เมื่อมองให้ลึกถึงทิศทางไปสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน และรากแห่งความอ่อนแอของและวัฒนธรรมประชาธิปไตยของไทย จะเห็นว่าประเทศไทยอยู่ในช่วงของความป่วยไข้ และดูเหมือนว่าพวกเรากำลังเผชิญกับปัญหาที่ยิ่งใหญ่กว่าและมีความจำเป็นที่เราจะต้องพุ่งความสนใจไปที่การสร้างการสมานฉันท์เพื่อช่วยเหลือคนงานและสร้างอนาคตให้ได้ เขตเศรษฐกิจพิเศษที่นำอุตสาหกรรมลุกคืบไปยังแทนที่ไร่นาเพื่อการเกษตรทั่วประเทศไทย โดยไม่เปิดให้ชุมชนและผู้ได้รับผลกระทบมีส่วนร่วมในการกำหนดแนวนโยบายใดๆ ผู้ที่กำหนดนโยบายและแผนพัฒนาประเทศต่างๆ จำเป็นที่จะต้องมีศึกษาบทเรียนนิคมอุตสาหกรรมในเขตเศรษฐกิจพิเศษต่างๆ อย่างจริงจัง

โครงการรณรงค์เพื่อแรงงานไทย (Thai Labour Campaign: TLC) เปิดเผยรายงาน “สรุปสถานการณ์ประจำปี 2551 แรงงานไทยที่ได้รับผลกระทบจากการไปทำงานต่างประเทศ” พบแรงงานจากภาคอีสานถูกหลอกให้ไปทำงานต่างแดนเป็นอันดับหนึ่ง บางรายเสียชีวิต และกลับมามีหนี้สินติดตัวมากกว่าเดิม ส่วนภาพรวมปัญหาของแรงงานไทยที่ไปทำงานในต่างประเทศ ปัญหาจากบริษัทจัดหาแรงงานคือแรงงานจะต้องใช้เงินสูงซึ่งส่วนใหญ่แรงงานไม่มีเงินทุนเป็นค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปทำงานต่างประเทศ และไม่สามารถกู้ยืมเงินจากสถาบันการเงินได้ เนื่องจากไม่มีหลักทรัพย์ค้ำประกัน จึงต้องกู้เงินนอกระบบ ทำให้เกิดภาระดอกเบี้ยที่สูงเกินควร และถูกเอารัดเอาเปรียบจากเงื่อนไขในสัญญากู้ ส่วนผู้ที่ไม่สามารถกู้ยืมเงินได้ก็ขาดโอกาสที่จะได้เดินทางไปทำงาน และยังพบปัญหาการหักหัวคิวในสัดส่วนที่ไม่เป็นธรรมกับแรงงานของบริษัทจัดหาแรงงาน