เมื่อวันก่อนได้มีโอกาสแวะไปที่กระทรวงแรงงาน และได้แวะคุยกับป้าคนหนึ่ง ซึ่งนั่งขายเสื้อผ้ากีฬาอยู่ที่โรงอาหารของกระทรวงแรงงาน ปกติป้าจะมีเพื่อนร่วมงาน (ขายของด้วยกัน)อีก 2 คน แต่วันที่เราไปนั้น ป้าอยู่คนเดียว เนื่องจากเพื่อนร่วมงานทั้ง 2 ติดธุระเลยไม่ได้มาขาย วันนี้เราจึงเห็นเสื้อผ้าน้อยชนิดกว่าทุก ๆ ครั้ง

“ป้าเริ่มทำงานตั้งแต่ ปี 2512 จนถึง ปี 2543 ทำงานกว่า 30 ปี ได้รับค่าจ้างสุดท้าย 226 บาท ตอนนั้นมีการยึดโรงงาน แล้วพวกป้าก็ถูกเลิกจ้างในที่สุด” บทสนทนาเริ่มต้นด้วยชีวิตการทำงานของป้าเฉลียวที่บริษัทไทยเกรียงสิ่งทอ

“หลังจากรวมตัวกันยึดโรงงานเมื่อวันที่ 30 พ.ค. 2543 เพื่อเรียกร้องขอขึ้นค่าจ้าง เนื่องจากบริษัทไม่ได้ขึ้นมา 4 ปีแล้ว ซึ่งเราเรียกร้องให้ได้สวัสดิการเดิม ๆ ที่เราเคยได้มา เพราะบริษัทบอกว่าประสบปัญหาจึงขอหยุดสวัสดิการไว้ก่อน เราก็ยอม แต่ 4 ปีผ่านไปพอพวกเราลุกขึ้นมาเรียกร้องทางบริษัทก็เลิกจ้าง เรายึดโรงงานกันอยู่ 3 เดือน หลังจากนั้นก็ย้ายมาขอความเป็นธรรมจากรัฐบาลที่หน้าทำเนียบ สมัยนายกชวน และย้ายมาอยู่ที่ใต้ถุนกระทรวงแรงงาน และดำเนินการแก้ไขปัญหาไปเรื่อย ๆ จนเรื่องอยู่ในชั้นศาล ตอนนั้นคนงานไม่มีที่ไป ทางกระทรวงแรงงานจึงจัดบ้านพักคนเดินทางให้คนงานไทยเกรียงกว่า 50 คนพักอาศัยส่วนคนอื่น ๆ ก็แยกย้ายกันไปคนละทิศ คนละทาง ตอนนี้ปัญหาของบริษัทไทยเกรียงกับคนงานก็อยู่ในชั้นศาลหลายคดี มีทั้งคดีที่บริษัทฟ้องคนงาน และคนงานฟ้องร้องบริษัท ก็ไม่รู้ว่าจะจบเมื่อไรเหมือนกัน”

รายละเอียดการต่อสู้ของคนงานไทยเกรียง

อาชีพแม่ค้าของป้าเฉลียวเริ่มต้นตั้งแต่ถูกเลิกจ้าง และย้ายมาอยู่ใต้ถุนกระทรวงแรงงาน โดยเริ่มขายเสื้อผ้ากีฬาให้กับคนงานที่มาปักหลักชุมนุมที่กระทรวงแรงงานด้วยกันเองก่อน ซึ่งตอนนั้นมีทั้งคนงานไทยเกรียง และต่อมาก็เป็นคนงานไทยเอโรการ์เม้นท์ ในราคาตัวละ 45 บาท หลังจากนั้นก็เป็นที่รู้จักมากขึ้น ลูกค้าก็มีตั้งแต่เจ้าหน้าที่กระทรวงแรงงาน และคนงานที่มาติดต่อกระทรวง ซึ่งราคาก็ไม่สามารถขยับขึ้นไปได้ เพราะทุกคนรู้ราคาเก่ากันหมดแล้ว ป้าเฉลียวบอกว่าได้กำไรจากการขายเสื้อเพียงตัวละ 5 บาทเท่านั้น แต่ก็พออยู่ได้ เพราะอาศัยขายจำนวนมาก และป้าไม่ต้องเสียค่าเช่าที่ ทำให้ไม่มีต้นทุนมาก
“การขายของแบบนี้ดีกว่าทำงานในโรงงานเยอะ ขายของแบบป้าได้เห็นตัวเงินทุกวัน ว่าวันนี้ขายได้เท่าไร ได้กำไรหรือเปล่า แต่ทำงานในโรงงานไม่มีอิสระ เงินก็ 15 วันจ่ายครั้งหนึ่ง ตอนนี้ป้าก็พอใจกับอาชีพตรงนี้นะ ทำให้ป้ามีชีวิตอยู่ได้แบบไม่เดือดร้อน ส่วนเรื่องรายได้นั้นบอกได้เลยว่าไม่แน่นอน เอาง่าย ๆ เมื่อวานป้าขายได้ 700- 800 บาท แต่วันนี้จะหมดวันแล้ว ป้าเพิ่งขายเสื้อได้ตัวเดียวเอง แต่รวม ๆ แล้วก็อยู่แบบสบาย ๆ ไม่เดือดร้อนอะไร และตอนนี้ลูก 2 คนก็มีงานการทำหมดแล้วด้วย”

“ลูกค้าป้ามีตั้งแต่คนงานทั่วไปที่มาติดต่อกระทรวงแรงงาน สหภาพแรงงานต่าง ๆ ที่มาซื้อไปให้สมาชิกใส่แข่งขัน ข้าราชการกระทรวง ไปจนถึงนักการเมืองที่มาซื้อเสื้อไปให้ทีมงานใส่”

ป้าทิ้งท้ายว่าจะขายเสื้อกีฬาอยู่ที่กระทรวงแรงงานไปเรื่อย ๆ จนกว่าเขาจะไม่ให้ขาย ก็ต้องขอบคุณเจ้าหน้าที่กระทรวงแรงงานทุกคนที่ดีกับป้า ๆ มาโดยตลอด

สำหรับแหล่งที่มาของสินค้าป้าบอกว่ารับมาจากข้างบ้าน (ในเขตพระประแดง จ.สุมรปราการ) ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมในครอบครัว ทำกันอยู่ 2 คนสามีภรรยา ป้าจะขนของมาจากบ้านครั้งละมาก ๆ แล้วเอามาทิ้งไว้ที่กระทรวงแรงงาน เมื่อของเริ่มหร่อยหร่อก็จะสั่งเพิ่มอีก หรือถ้ามีออร์เดอร์ด่วนจำนวนมาก ป้าก็จะจัดการโทรไปสั่ง 2 สามีภรรยา และสามารถบอกลูกค้าได้ทันทีว่าจะรับสินค้าได้เมื่อไร ซึ่งสามารถสั่งได้ว่า จะเอาไซด์ไหน สีอะไร จำนวนเท่าไร จะให้สกรีนหรือไม่ก็แล้วแต่ลูกค้าจะสั่ง

หากท่านใดสนใจเสื้อผ้ากีฬา ติดต่อสั่งซื้อได้ที่ ป้าเฉลียว เต่าทอง 0-6109-7136 หรือ 0-2815-6219 กด 1 และคุณภูชิต (ลูกชายป้าเฉลียว) 0-9687-8739

สินค้าที่ป้าเฉลียวขาย
เสื้อกีฬาแขนสั้น 45 บาท
เสื้อกีฬาแขนยาว 50 บาท
เสื้อกล้าม 40 บาท
เสื้อยืดอื่น ๆ แล้วแต่รูปแบบ แต่ราคาไม่เกิน 50 บาท
กางเกงกีฬา (ผู้ใหญ่) 50 บาท
กางเกงกีฬา (เด็ก) 35 บาท
กางเกงกีฬาขายาว 100 บาท