" ค่าเงิน-ค่าแรง" ป่วน "อินเดีย" ลุ้นรักษาบัลลังก์ "ฮับ" เอาต์ซอร์ซ

            พูดถึงธุรกิจ "เอาต์ซอร์ซ" ใครๆ ก็นึกถึง "อินเดีย" ในฐานะศูนย์กลางธุรกิจเอาต์ซอร์ซและบริการ ( shared services and outsourcing-SSO) ของโลก ด้วยจุดแข็ง เรื่องค่าแรงราคาถูกแต่มีทักษะสูง ทำให้ใครๆ ก็มาใช้บริการของอินเดีย

แต่บัลลังก์ฮับเอาต์ซอร์ซของอินเดียที่เคยแข็งแกร่งเริ่มจะสั่นคลอนเสียแล้ว เมื่อคู่แข่งอื่นๆ ในภูมิภาค อาทิ จีน สิงคโปร์ และมาเลเซีย เริ่มมีบทบาทในธุรกิจนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

" บิสซิเนส วีก" รายงานผลการศึกษาของ " ฟรอสต์ แอนด์ ซัลลิแวน" บริษัทวิจัยชื่อดังระดับโลก ที่สอบถามความคิดเห็นจากบริษัทข้ามชาติ 338 แห่ง ใน 7 เซ็กเตอร์ ได้แก่ บริการการเงิน เทคโนโลยี เฮลท์แคร์ สินค้าอุปโภคบริโภค ขนส่ง พลังงาน และสื่อและความบันเทิง ที่ติด ในทำเนียบ "ฟอร์จูน 500" และ "ฟอร์บส 200" ซึ่งจัดทำในช่วงเดือนกุมภาพันธ์-มิถุนายน 2550 โดยประเมินจากปัจจัยเรื่องค่าแรงที่ต่ำและความพร้อมของอุปทานที่เกี่ยวข้องพบว่า อินเดียยังคงรักษาแชมป์ในการเป็นแหล่งดึงดูดกิจกรรมเอาต์ซอร์ซของโลกเอาไว้ได้

ส่วนแหล่งดึงดูดกิจกรรมเอาต์ซอร์ซในอันดับรองๆ ลงมา ได้แก่ จีน ไอร์แลนด์ สิงคโปร์ มาเลเซีย เม็กซิโก สาธารณรัฐเช็ก โปแลนด์ ฟิลิปปินส์ และแคนาดา

ทั้งนี้ตลาดเอาต์ซอร์ซและบริการมีมูลค่าประมาณ 930 พันล้านดอลลาร์ในปีที่แล้ว และมีแนวโน้มที่จะขยายตัวในอัตรา 15% ต่อปี ไปอยู่ที่ 1.4 ล้านล้านดอลลาร์ ภายในปี 2552 โดยบริการทางการเงินและเทคโนโลยีมีสัดส่วนกว่าครึ่งหนึ่งของเม็ดเงินในธุรกิจเอาต์ซอร์ซทั้งหมดในปี 2549 และจะยังคงเป็นเซ็กเตอร์ที่ขับเคลื่อนธุรกิจเอาต์ซอร์ซโดยรวมไปอีก 2-3 ปี เช่นเดียวกับธุรกิจเฮลท์แคร์ และสินค้าอุปโภคบริโภค

แต่ที่น่าสนใจ คือ แม้อินเดียจะยังรักษาสถานะฮับเอาต์ซอร์ซของโลกเอาไว้ได้ แต่ก็เริ่มชัดเจนมากขึ้นแล้วว่า อินเดียกำลังเผชิญกับคู่แข่งที่น่ากลัวจากประเทศร่วมภูมิภาคที่พัฒนาศักยภาพขึ้นมาจนเบียดเข้าใกล้อินเดียมากขึ้นทุกขณะ

นอกจากนี้อินเดียยังติดบ่วงปัญหาใหญ่ 2-3 ประการที่ส่งผลให้เสน่ห์ของอินเดียเริ่มจะลดน้อยลง ซึ่งได้แก่ อัตราการยกเลิกการว่าจ้างเพิ่มขึ้น สาธารณูปโภคที่ไม่เพียงพอ ค่าแรงที่เพิ่มขึ้น และการแข็งค่าขึ้นของเงินรูปีเมื่อเทียบกับดอลลาร์

" อรูป สุตชิ" ประธานและหุ้นส่วนอาวุโสของฟรอสต์ แอนด์ ซัลลิแวน กล่าวว่า จากผลสำรวจทำให้มองเห็นถึงปัจจัยที่ท้าทายอินเดียในขณะนี้ ทั้งอัตราการยกเลิกการจ้างที่เพิ่มขึ้น ปัญหาเรื่องทรัพย์สินทางปัญญา ( IP) ความสามารถในการผลิต และสาธารณูปโภคที่ไม่เพียงพอ ซึ่งทั้งหมดนี้ส่งผลกระทบต่อตลาด SSO ในอินเดีย

อีกปัญหาหนึ่งที่รัฐบาลไม่อาจมองข้าม คือ การขาดแคลนแรงงาน ซึ่ง "ฟอร์บส" ระบุว่า ธุรกิจกว่า 20 เซ็กเตอร์ในอินเดีย ตั้งแต่ค้าปลีกไปจนถึงบริการทางการเงิน กำลังได้รับผลกระทบจากปัญหาขาดแคลนแรงงานอย่างหนัก

โดยผลการศึกษาจากหอการค้าอินเดียพบว่า ขณะนี้อินเดียไม่ได้เผชิญกับปัญหาขาดแคลนแรงงานที่มีคุณภาพสูงเพียงอย่างเดียว แต่ขาดแคลนแรงงานทั้งที่มีทักษะสูง ทักษะปานกลาง และแรงงานไร้ทักษะเลยทีเดียว

ประเมินกันว่า ในธุรกิจไบโอเทคโนโลยี มีความต้องการนักวิทยาศาสตร์ระดับปริญญาเอกราว 80% ส่วนในอุตสาหกรรมธนาคารและการเงินขาดแคลนบุคลากรระดับผู้จัดการด้านดูแลความเสี่ยง 90% ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยี 65% ผู้จัดการด้านทรัพย์สิน 50% ผู้เชี่ยวชาญด้านเครดิต 75% และนักวิเคราะห์การเงิน 80% ขณะที่อุตสาหกรรมเทคโนโลยีน่าจะขาดแคลน แรงงานราวๆ 500,000 คน ภายในปี 2553

เพราะแม้จะมีผู้จบการศึกษาจากวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยราว 2.5 ล้านคนในแต่ละปี รวมทั้งวิศวกร 400,000 ราย แต่ก็คิดเป็นตัวเลขที่น้อยนิดมากเมื่อเทียบกับจำนวนประชากรทั้งหมด หรือคิดเป็นประมาณ 10% เท่านั้น นอกจากนี้คุณภาพในการศึกษายังเป็นเรื่องที่วัดไม่ได้แน่นอนอีกด้วย

สิ่งเหล่านี้ทำให้คู่แข่งอย่าง " จีน" กลายเป็นทางเลือกที่น่าสนใจ เพราะมีจุดเด่นเช่นเดียวกับ ที่อินเดียเคยมี คือ ต้นทุนในการทำธุรกิจที่ต่ำ ความพร้อมเรื่องทักษะแรงงาน และค่าเงินที่มีเสถียรภาพ

อย่างไรก็ตามแม้จีนจะเป็นคู่ต่อสู้ที่สูสีกับอินเดีย แต่จีนก็ยังมีปัญหาในเรื่องความสามารถด้านภาษา ความเสี่ยงในเรื่องทรัพย์สินทางปัญญา และสาธารณูปโภคที่ยังไม่ดีนัก ซึ่งทางการจีนก็เริ่มปรับปรุงสิ่งต่างๆ เหล่านี้ให้ดีขึ้น

" อรูป" กล่าวด้วยว่า จีนเริ่มกลายเป็นทางเลือกใหม่แทนที่อินเดีย ทั้งในเรื่องของธุรกิจเอาต์ซอร์ซ การวิจัยและพัฒนา และบริการ จัดซื้อจัดจ้าง

นอกเหนือจากจีนแล้ว ทั้งมาเลเซีย สิงคโปร์ และดูไบ ก็กำลังมีบทบาทมากขึ้นในฐานะคู่ต่อสู้สำคัญของอินเดีย ซึ่งประเทศเหล่านี้สามารถใช้โอกาสในตลาดเฉพาะกลุ่มได้ โดยเฉพาะมาเลเซียที่ทำผลงานได้ดีในธุรกิจพลังงาน ลอจิสติก และอุตสาหกรรมบริการการเงิน ( BFSI) โดยถูกจัดอันดับแยกตามเซ็กเตอร์ในอันดับที่ 2, 3 และ 4 ตามลำดับ

" อรูป" มองว่า มาเลเซียมีความได้เปรียบในเรื่องสภาพแวดล้อมด้านเศรษฐกิจสังคมที่มีเสถียรภาพ สาธารณูปโภคที่ดี อัตราการเลิกจ้างของบริษัทต่ำ และมีทักษะแรงงานอยู่ในเกณฑ์ดี

การที่มาเลเซียถูกจัดอยู่ในอันดับ 5 ของทำเนียบแหล่งเอาต์ซอร์ซยอดนิยม ทำให้มาเลเซียสามารถใช้ประโยชน์จากตลาดเฉพาะกลุ่มได้ เช่น มาเลเซียสามารถหยิบความได้เปรียบในแง่ทักษะของแรงงานมาใช้เพิ่มมูลค่าให้แก่อุตสาหกรรมได้

ยิ่งกว่านั้นรัฐบาลมาเลเซียยังพยายามจะผลักดันให้ตัวเองก้าวขึ้นมาเป็นฮับเอาต์ซอร์ซให้ได้ โดยพัฒนาปัจจัยหลักๆ ที่ช่วยขับเคลื่อนให้ไปถึงจุดหมายอีกด้วย แต่ยังต้องปรับปรุงนโยบายการเข้าเมืองเสียก่อน เพื่อดึงดูดแรงงานที่มีทักษะให้เข้ามาทำงานในมาเลเซียมากขึ้น

ที่มา : ประชาชาติธุรกิจ วันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ปีที่ 31 ฉบับที่ 3916 (3116) หน้า 16

http://www.matichon.co.th/prachachat/prachachat_detail.php?s_tag=02for04230750&day=2007/07/23&sectionid=0205