มะกันแชมป์ "Productivity" อาเซียนติดบ่วงพัฒนาแรงงาน-เทคโนฯ

โดยแรงงานอเมริกันสามารถสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจได้เฉลี่ยคนละ 63,885 ดอลลาร์ต่อปี มากที่สุดเมื่อเทียบกับประเทศอื่นๆ ตามมาด้วยไอร์แลนด์ที่แรงงานสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจอยู่ที่ 55,986 ดอลลาร์ต่อคนต่อปี ลักเซมเบิร์ก 55,641 ดอลลาร์ เบลเยียม 55,235 ดอลลาร์ และฝรั่งเศส 54,609 ดอลลาร์

เหตุผลที่ทำให้ขีดความสามารถในการผลิตของสหรัฐเพิ่มขึ้นจนแซงหน้าประเทศพัฒนาแล้วอื่นๆ เนื่องจากแรงงานอเมริกันใช้เวลาทำงานยาวนานกว่า

นอกจากนี้ สหรัฐนำหน้าคู่แข่งสำคัญๆ อาทิ 27 ประเทศในสหภาพยุโรป (อียู) ญี่ปุ่น และ สวิตเซอร์แลนด์ ในแง่ของการสร้างมูลค่าเพิ่ม เมื่อเทียบเป็นรายชั่วโมง แต่ก็ยังเป็นรอง "นอร์เวย์" ซึ่งไม่ใช่สมาชิกของอียู

โดยนอร์เวย์สามารถสร้างมูลค่าของผลผลิต ได้มากที่สุดในโลก 37.99 ดอลลาร์ต่อชั่วโมง เนื่องจากได้รับอานิสงส์จากการส่งออกน้ำมัน ที่มีมูลค่าเพิ่มสูงขึ้น รวมทั้งราคาสินค้าในบ้านที่ปรับตัวเพิ่มขึ้นด้วย ขณะที่สหรัฐตามมาเป็นที่ 2 มีมูลค่าอยู่ที่ 35.63 ดอลลาร์ ตามมาด้วยฝรั่งเศสในอันดับ 3 ที่สร้างมูลค่าของผลผลิตได้น้อยกว่าสหรัฐประมาณครึ่งดอลลาร์ ทั้งที่ฝรั่งเศสเคยทำผลงานได้ดีกว่าสหรัฐมาตลอด 7 ปีก่อนหน้านี้

ในแง่ของชั่วโมงในการทำงาน แรงงานอเมริกันสามารถทำงานได้เฉลี่ยราว 1,804 ชั่วโมงในปี 2549 เทียบกับนอร์เวย์ที่อยู่ที่ 1,407.1 ชั่วโมง และฝรั่งเศสที่อยู่ที่ 1,564.4 ชั่วโมง

" โจเซ่ มานูเอล ซาลาซาร์" หัวหน้าฝ่ายการจ้างงานของไอแอลโอ กล่าวว่า สหรัฐสามารถ เพิ่มความสามารถในการผลิตได้ผ่านการปฏิวัติด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ( ไอซีที) ซึ่งถือเป็นวิถีการทำงานของบริษัทอเมริกัน ประกอบกับการแข่งขันที่เข้มข้นในประเทศ รวมถึงการขยายการค้าและการลงทุน ไปยังต่างประเทศ

แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับจำนวนชั่วโมงการทำงานต่อคนในภูมิภาคเอเชีย เขตเศรษฐกิจ 7 แห่ง ได้แก่ เกาหลีใต้ บังกลาเทศ ศรีลังกา ฮ่องกง จีน มาเลเซีย และไทย มีจำนวนชั่วโมงการทำงานของแรงงานมากกว่า 2,200 ชั่วโมง ซึ่งมากกว่าสหรัฐเสียอีก แต่ประเทศเหล่านี้ยังคง มีอัตราความสามารถในการผลิตต่ำกว่ามาก

โดยเฉพาะความสามารถในการผลิตของอาเซียนที่ใกล้จะถึงจุดเฉื่อยสุดในรอบกว่าทศวรรษ โดยแรงงานในภูมิภาคนี้สามารถ สร้างมูลค่าการผลิตได้เพียง 1 ใน 7 เมื่อเทียบ กับประเทศพัฒนาแล้ว

ความสามารถในการผลิตของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และแปซิฟิกขยายตัวเฉลี่ย 1.6% ในช่วง 2539-2549 ขณะที่ภูมิภาคเอเชียตะวันออกมี การขยายตัวในระดับที่รวดเร็วที่สุด

แรงงานในภูมิภาคอาเซียนสร้างมูลค่าการผลิตได้ 9,419 ดอลลาร์ในปี 2549 เพิ่มขึ้น 3.5% เมื่อเทียบกับปีก่อน แต่ก็ถือว่าเพิ่มน้อยมาก เมื่อเทียบกับเมื่อ 10 ปีก่อน

น่าสนใจว่า แม้แรงงานจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ละตินอเมริกา และตะวันออกกลางจะ ยังมีศักยภาพสูงที่จะสร้างมูลค่าการผลิตให้ เพิ่มขึ้นได้ แต่ก็ยังล้าหลังคนอื่นเนื่องจากยังขาดการลงทุนด้านการฝึกอบรมเพื่อพัฒนาแรงงาน รวมถึงอุปกรณ์และเทคโนโลยีต่างๆ

สำหรับจีนและประเทศในเอเชียตะวันออก ต่างก็มีการพัฒนาอย่างรวดเร็ว โดยความสามารถในการผลิตของประเทศในภูมิภาคนี้เพิ่มขึ้น 2 เท่าในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา และถือว่าพัฒนารวดเร็วที่สุดเมื่อเทียบกับส่วนอื่นๆ ของโลก โดยแรงงานในเอเชียตะวันออกสร้างมูลค่าการผลิตได้ 12,591 ดอลลาร์ในปี 2549 เทียบกับ 6,347 ดอลลาร์ในปี 2539

แต่ก็ยังถือว่าห่างกับประเทศพัฒนาแล้วพอสมควร เพราะแรงงานในเอเชียตะวันออกยังคง มีความสามารถในการผลิตคิดเป็น 1 ใน 5 ของแรงงานในประเทศอุตสาหกรรม แม้จะดีกว่าในช่วงปี 2539 ที่สัดส่วนอยู่ที่ 1 ใน 8

ที่สำคัญ จีนยังมีความแตกต่างค่อนข้างมากระหว่างภาคอุตสาหกรรมและภาคเกษตร โดยแรงงานในภาคอุตสาหกรรมของจีนสามารถสร้างมูลค่าการผลิตได้ 12,642 ดอลลาร์ หรือเพิ่มขึ้น 8 เท่าจากในยุค 80 ขณะที่แรงงานในภาคเกษตรและประมงสามารถสร้างมูลค่าการผลิตได้เพียง 910 ดอลลาร์ของจีดีพี

หลายคนมองว่า ประเทศอุตสาหกรรมกำลังวิตกกับขีดความสามารถในการผลิตของประเทศในเอเชียที่กำลังเพิ่มขึ้นว่า อาจส่งผลต่อตลาดของตัวเอง แต่ไอแอลโอระบุว่า สิ่งนี้จะเป็น "วงจร ที่ดี" มากกว่า เพราะความสามารถในการผลิตที่เพิ่มขึ้นจะทำให้ความร่ำรวยเพิ่มขึ้น เช่นเดียวกับความต้องการบริโภคสินค้าอื่นๆ ที่จะเพิ่มขึ้น ตามไปด้วย

" บางคนอาจมองการเพิ่มขึ้นของความสามารถในการผลิตในเอเชียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในฐานะภัยคุกคาม แต่นี่ถือเป็นเทรนด์ในเชิงบวกสำหรับเศรษฐกิจโลก เพราะเมื่อคนชั้นกลางเพิ่มขึ้น พวกเขาก็จะมีเงินมากขึ้น ต้องบริโภคสินค้าและบริการมากขึ้นด้วย ซึ่งภูมิภาคนี้จะกลายเป็น ผู้บริโภคสินค้าและบริการที่สำคัญของประเทศตะวันตกและส่วนอื่นๆ ของโลก" ซาลาซาร์กล่าว

ส่วนสถานการณ์ในแอฟริกาแถบซับซาฮารา แรงงานมีความสามารถในการผลิตเพียง 1 ใน 12 ของประเทศที่พัฒนาแล้วสามารถทำได้

นอกจากนี้ ไอแอลโอยังเตือนว่า ช่องว่าง เรื่องความสามารถในการผลิตระหว่างประเทศผู้นำอย่างสหรัฐ และประเทศยากจนกำลังขยายกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ

" ฮวน โซมาเวีย" ผู้อำนวยการของไอแอลโอ กล่าวว่า ช่องว่างเรื่องความสามารถในการผลิตและความร่ำรวยยังคงเป็นเรื่องหลักที่น่าวิตกกังวล และเป็นเรื่องสำคัญที่ต้องเร่งยกระดับความสามารถในการผลิตของแรงงานที่มีรายได้ต่ำในประเทศยากจนด้วย เพราะปัจจุบันมีแรงงาน ราว 1.3 พันล้านคนที่ดำรงชีวิตด้วยเงินค่าจ้างเพียงไม่ถึง 2 ดอลลาร์ต่อวัน

ที่มา : ประชาชาติธุรกิจ วันที่ 06 กันยายน พ.ศ. 2550 ปีที่ 31 ฉบับที่ 3929 (3129) หน้า 16