จาก ไทยศิลป์ฯ ..ถึง.. อินเตอร์โมด้า

นุ่มนวล ยัพราช

นักวิจัย โครงการรณรงค์เพื่อแรงงานไทย

หลังจากพี่น้องชาวอินเตอร์โมด้าเปลื้องผ้าทั้งน้ำตาประชดความลำเค็ญที่หน้าทำเนียบ ความคืบหน้าในการแก้ปัญหาของชาวอินเตอร์โมด้ายังไปไม่ถึงไหน บรรดาผู้มีอำนาจตั้งแต่หัวหน้ารัฐบาลจนหัวหน้ากระทรวงยังคงเส้นคงวาในการแสดงความเฉยเมย ต่อปัญหาพี่น้องคนงานผู้ทุกข์ระดมเดี๋ยวก็อ้างขั้นตอนทางกฎหมายกระบวนการเดินเรื่องในหน่วยงานภาครัฐ ผิดกับคราวที่วิกฤติเศรษฐกิจเมื่อช่วงปี 40 รัฐบาลรีบรุดเอาเงินประชาชนไปอุ้มกลุ่มทุน

อินเตอร์โมด้าและไทยศิลป์อาคเนย์ อิมปอร์ตเอ็กปอร์ต ทั้งสองกรณีมีเหมือนและมีความต่างเพียงเล็กน้อยเท่านั้นกรณีของคนงานอินเตอร์โมด้านั้น นายจ้างปิดโรงงานอย่างไร้ความรับผิดชอบ ไม่มีเงินชดเชย วันหนึ่งๆนายจ้างได้แต่จ้องมองหาข้ออ่อนทางกฎหมายมาเข้าข้างตัวเอง เช่น การใช้ข้ออ้างการปิดโรงงานชั่วคราว จากนั้นใช้เล่ห์เหลี่ยมขนของออก เมื่อมีการนัดเจรจานายจ้างก็ไม่เคยมาตามนัด การยื่นหนังสือตามส่วนต่างๆภาคราชการก็ทำได้เพียงแค่การยื่นมือมารับเรื่องเท่านั้นน่าเสียดายภาษีประชาชน ที่จ่ายเงินเดือนให้พวกนี้เหลือเกิน ดังนั้นตอนนี้ทางคนงานอินเตอร์โมด้าอยู่ในช่วงการรณรงค์เรียกร้องร้องให้รัฐนำเงินมาจ่ายค่าชดเชยจำนวน 24 ล้านบาท จากนั้นให้รัฐไปไล่บี้เอากับนายจ้าง ซึ่งรัฐมีศักยภาพทำตรงนั้นได้

สำหรับโรงงานไทยศิลป์ฯ ลูกจ้างมีเครื่องจักรของนายจ้างเป็นหลักประกันส่วนหนึ่งที่ขายเพื่อนำมาจ่ายเป็นค่าชดเชย อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าเครื่องจักรมีมูลค่าไม่พอที่จะจ่ายค่าชดเชยให้คนงาน ซึ่งล่าสุดเมื่อมีการเจรจากันที่กระทรวงแรงงานก็ยังคงตกลงกันไม่ได้ โดยที่มีการยื่นข้อเสนอกันว่าทางนายจ้างจะจ่ายเงินค่าชดเชยให้กับลูกจ้างเต็มจำนวน แต่จ่ายเฉพาะคนที่ชุมนุมอยู่เท่านั้นจำนวน 2,204 คน โดยลูกจ้างต้องยุติการชุมนุมและคืนทรัพย์สิน เช่น เครื่องจักรให้นายจ้าง ซึ่งทางกระทรวงแรงงานมีมุมมองต่อเรื่องนี้ว่าควรจะจ่ายให้กับลูกจ้างทุกคนโดยถัวเฉลี่ยกันไป ซึ่งนั่นหมายความว่าลูกจ้างจะไม่ได้รับเงินค่าจ้างเต็มจำนวน นี่คือสิ่งที่ยังลอยอยู่ในห้วงเวลาความขัดแย้งปัจจุบัน

แนวทางที่จะแก้ไขเรื่องนี้ได้ เราต้องเรียกร้องเชิงนโยบายต่อรัฐประเด็นมาตรฐานการจ้างงาน ซึ่งข้อเรียกร้องประเด็นนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่แต่อย่างใด เพราะได้มีการพูดคุยมานานตั้งแต่ปลายปี 45 กรณีโรงงานพาร์กาเมนต์และเบดแอนด์บาธ ที่คนงานถูกเลิกจ้างเพราะโรงงานปิดกิจการ โดยข้อเสนอนี้เรียกร้องให้รัฐบาลเก็บเงินจากนายทุนที่จะมาลงทุนในประเทศไทย เพื่อสร้างเป็นกองทุนประกันความเสี่ยงในการปิดกิจการ เช่น ถ้ามีคนงานจำนวน 300 คน ก็ต้องมีเงินประกันสำหรับ 300 คน เมื่อคนงานมีอายุงานเพิ่มขึ้นก็ต้องเพิ่มกองทุนตรงนี้เพิ่มขึ้นแน่นอนรัฐเข้ามาจ่ายเพิ่มส่วนหนึ่ง เมื่อมีเหตุให้โรงงานปิดงาน ก็จะไม่มีปัญหาเกี่ยวกับเงินชดเชยเพราะว่าจำนวนเงินนั้นจะพอดี ความคืบหน้าในเรื่องนี้ก็ยังไม่ไปถึงไหน รัฐมนตรีกระทรวงแรงงานเพียงแต่อาสาเป็นยานพาหนะนำประเด็นเหล่านี้ไปให้นายทุนและคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน หรือที่เรียกว่า BOI รับฟัง ดังนั้นพี่น้องแรงงานต้องร่วมมือร่วมใจ กดดันให้รัฐมีนโยบายมาตรฐานการจ้างงาน !!