|
พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 เป็นกฎหมายที่กำกับและกำหนดมาตรฐานขั้นต่ำเกี่ยวกับแรงงานและการดำเนินการต่างๆ
ในด้านแรงงานตั้งแต่มาตรฐานจำนวนชั่วโมงทำงาน ช่วงเวลาหยุดพัก
ค่าแรง ค่าล่วงเวลา ช่วงระยะเวลาว่าจ้างให้ทำงาน วันหยุด ข้อจำกัดเกี่ยวกับการจ้างงานเด็กและสตรี
การตรวจสอบแรงงาน การตั้งคณะกรรมการอาชีวอนามัยและความปลอดภัยนการทำงาน
การยื่นข้อร้องเรียนและการพิจารณาข้อร้อง-เรียน ค่าชดเชยในการให้ออกจากงาน
โทษที่บัญญัติตามกฎหมาย ฯลฯ พระราชบัญญัติฉบับนี้มีผลบังคับใช้กับลูกจ้างทุกประเภท
ยกเว้นลูกจ้างพนักงานขององค์การบริหารส่วนกลาง ส่วนภูมิภาค
และส่วนท้องถิ่น และพนักงานรัฐวิสาหกิจ
พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 ซึ่งในขณะนี้กำลังมีการพิจารณาทบทวนอยู่นั้นเป็น
พ.ร.บ. ที่กำกับความสัมพันธ์ระหว่างนายจ้างและลูกจ้างเกี่ยวกับสิทธิของคนงานที่สามารถจัดตั้งองค์กรแรงงาน
และกำหนดหลักเกณฑ์ในการจัดทำและยื่นข้อเรียกร้องเรียน กรณีพิพาทด้านแรงงานและอนุญาโตตุลาการ
การไกล่เกลี่ย และขั้นตอนสำหรับการนัดหยุดงาน หรือการผละงาน
รวมทั้งการคุ้มครองลูกจ้างในกรณีที่ได้รับการปฏิบัติต่ออย่างไม่เป็นธรรม
ได้แก่ การละเมิดสิทธิแรงงาน การกีดกันขัดขวาง หรือการปลดออกจากงานหรือการกระทำอื่นใดที่เป็นอุปสรรคขัดขวาง
ทำให้ลูกจ้างไม่สามารถใช้สิทธิของตนตามที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานได้
|
