เสียงคนงาน

นางเอี่ยม ฉิมมา อายุ 30 ปี
หนึ่งในคนงานบิวตี้ฟอร์มที่ถูกเลิกจ้าง

“พี่ทำงานบิวตี้ฟอร์มมา 7 เดือน ตอนแรกที่มาสมัครงานที่นี่เพื่อนบอกว่ามีทั้งเบี้ยขยันและค่านั่งจักร แต่เมื่อมาทำงานกลับไม่ได้อะไรเลย ได้รับเพียงค่าจ้างวันละ 150 บาท จึงไปถามฝ่ายออฟฟิศเขาก็บอกว่าอยู่ไปแล้วจะให้เอง โดยเบี้ยขยันจะจ่ายให้วีคละ 300 บาท ค่านั่งจักรวันละ 30 บาท แต่ป่านนี้โรงงานปิดกิจการไปแล้วเรายังไม่ได้อะไรตามที่เขาบอกเลย

ตอนแรกที่รู้ว่าโรงงานปิดกิจการก็ตกใจ ไม่รู้จะไปทำอะไรกิน เพราะตัวเองยังท้องอยู่ ตอนนี้ก็ท้องได้ 5 เดือนแล้ว พวกเราไม่เชื่อว่าโรงงานจะขาดทุน เพราะของก็ออกดี โอทีก็เยอะ แม้งานจะขาดเป็นช่วง ๆ แต่แค่วันสองวันงานก็เข้ามาแล้ว ถ้าบริษัทขาดทุนจริงเขาจะเอาเงินมากมายจากไหนมาจ่ายค่าโอทีพวกเรา มีแต่ช่วงที่จะปิดโรงงานที่สั่งให้พนักงานหยุดอยู่กับบ้านตั้งแต่วันที่ 19 พ.ค. 46 โดยบอกว่าไม่มีออร์เดอร์เข้า แต่จะจ่ายเงินให้กับทุกคน จนถึงวันที่ 29 พ.ค.46 ก็เรียกพนักงานมาที่โรงงานและปิดประกาศเลิกกิจการ แต่พวกเราได้ข่าวว่าตอนนี้นายจ้างไปเปิดออฟฟิศแถวสุขุมวิท ยิ่งทำให้พวกเราแน่ใจว่าบริษัทไม่ได้ขาดทุน

ที่เรามาขอพบท่านผู้ว่าฯ วันนี้ เพียงแค่มาบอกว่าพวกเราอยากได้ค่าชดเชย และค่าบอกกล่าวล่วงหน้า เพราะเงินนั้นเป็นเงินที่เราจะต้องได้รับตามกฎหมาย แต่นี่เรากลับต้องมาเรียกร้อง พวกเราอยากให้ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องมาดูแลบ้าง มาดูว่าตอนนี้พวกเราเดือนร้อนกันอย่างไร นายจ้างเขาล้มบนฟูก ส่วนคนงานล้มบนดิน มันต่างกัน อยากให้หน่วยงานรัฐเข้ามาดูแล อยากให้คุยกับนายจ้างให้มาจ่ายเงินให้พวกเรา จำนวนเงินมันไม่มากเลย ที่สำคัญมันเป็นสิทธิที่เราควรจะได้รับตามกฎหมาย”