เสียงคนงาน

นายเจษฎา กลับเกตุ
ประธานสหภาพแรงงาน ไดมอนด์คลิฟ ภูเก็ต

เป็นคณะกรรมการสหภาพชุดใหม่ที่เกิดขึ้นภายหลังคณะกรรมกาชุดเก่าถูกเลิกจ้าง แต่หลังจากเลือกตั้งเพียงวันเดียวคณะกรรมการชุดนี้ก็ถูกเลิกจ้างทั้งชุดเช่นกัน

“ผมทำงานทำงานที่โรงแรมแห่งนี้มา 11 ปี 8 เดือน อยู่ในแผนกบริการอาหารและเครื่องดื่ม ตอนนี้ที่โรงแรมเลิกจ้างพนักงานชุดแรกไป 119 คน ซึ่งเป็นกรรมการและสมาชิกสหภาพ 109 คน ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสหภาพ 12 คน หลังจากนั้นทางทางสมาชิกได้จัดประชุมเพื่อเลือกตั้งคณะกรรมการชุดใหม่ขึ้นในวันที่ 17 มิถุนายน 2546 พอวันที่ 18 มิถุนายน 2546 ทางโรงแรมก็ติดปิดประกาศเลิกจ้างคณะกรรมการชุดใหม่ทั้งชุดจำนวน 9 คน และสมาชิกสหภาพอีก 13 คน

ตอนนี้คนงานทุกคนไม่เชื่อว่าเหตุผลในการเลิกจ้างครั้งนี้มาจากโรคซาร์ส โดยทางโรงแรมอ้างว่าไม่มีแขกมาพัก ซึ่งจริง ๆ แล้วช่วงเดือนพฤษภาคม-ตุลาคม ของทุกปีจะเป็นช่วง Low season ของทางโรงแรมอยู่แล้ว เราคิดว่าการเลิกจ้างในครั้งนี้เป็นการฉวยโอกาสมากกว่า เพราะทางผู้บริหารไม่อยากให้มีสหภาพเกิดขึ้นในโรงแรม จึงอ้างวิกฤตโรคซาร์สในการเลิกจ้างครั้งนี้ สำหรับพวกเรา 22 คน เรียกร้องขอกลับเข้าทำงานตามเดิม เพื่อปกป้องสิทธิของลูกจ้างที่พึงมีตามกฎหมายต่อไป

นายวิจิตร ดาสันทัด ประธานสหพันธ์แรงงานธุรกิจโรงแรมและบริการภูเก็ต แสดงความคิดเห็นต่อประเด็นนี้ว่า “เท่าที่สังเกตมาเจ้าของโรงแรมเป็นชาวต่างชาติมักจะไม่มีปัญหากับสหภาพแรงงานเท่ากับเจ้าของที่เป็นคนไทย ที่ใช้ระบบการปกครองแบบครอบครัว นายจ้างเหล่านั้นยอมรับไม่ได้ที่มีสหภาพแรงงานเกิดขึ้นในสถานประกอบการของตน เพราะจะรู้สึกสูญเสียอำนาจ จากที่เคยแต่สั่งฝ่ายเดียว พอมีสหภาพก็เริ่มมีการเจรจาต่อรอง ทำให้นายจ้างไม่พอใจ พอเจอวิกฤตโรคซาร์ก็ฉกฉวยโอกาสเลิกจากสมาชิกสหภาพทันที

อย่างกรณีไดมอนคลิฟเห็นได้ชัดเจนและสมเหตุสมผลมากที่นายจ้างไม่ต้องให้สหภาพเกิดขึ้น เหตุคือมีการประชุมเลือกตั้งคณะกรรมการชุดใหม่ในวันที่ 17 มิถุนายน 2546 ผลก็คือคณะกรรมการทั้งชุดถูกเลิกจ้างในวันที่ 18 มิถุนายน 2546 เหตุการณ์นี้เป็นเครื่องยืนยันที่ดีว่าทางผู้บริหารไม่ต้องให้มีสหภาพแรงงาน วิกฤตโรคซาร์สเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น”