ป้าทำงานที่ไทยเกรียงมาตั้งแต่ปี 2505 โรงงานไทยเกรียงตั้งเมื่อปี 2503 ถือได้ว่าเป็นคนงานรุ่นแรก ๆ ตอนนี้คนที่เข้ามารุ่นเดียวกับป้าเขาก็ออกกันไปหมดแล้ว ป้าทำงานที่นี่มาตั้งแต่อายุ 15 ปี 38 ปี ที่ทำงานที่นี่รู้สึกผูกพันกับโรงงานและหอพักมาก มันเปรียบเสมือนบ้านของป้านะ ตอนนี้ถูกเลิกจ้างก็ใจหายพูดถึงเรื่องนี้ทีไรน้ำตามันจะไหลทุกที

ป้าไม่รู้นะว่านายจ้างเขาคิดอย่างไรถึงตั้งข้อหาว่าพวกเราลักน้ำ-ลักไฟ เพราะตอนที่พวกเราหยุดงาน เราก็ชุมนุมกันอยู่ในโรงงาน ซึ่งน้ำ ไฟ และหอพักก็ถือเป็นสวัสดิการของคนงาน ในเมื่อเรายังอยู่ที่หอพักเราก็ต้องใช้น้ำ ใช้ไฟฟ้า ซึ่ง
ถือเป็นเรื่องปกติ ใคร ๆ เขาก็ใช้กันทั้งนั้น ดังนั้นจะมาตั้งข้อหาว่าเราลักน้ำ-ลักไฟได้อย่างไร

หลังจากป้าถูกเลิกจ้างก็ไม่มีงานทำ จึงอยู่บ้านกับหลาน เพราะแค่เขาได้ยินอายุเขาก็ไม่รับแล้ว คนงานไทยเกรียงที่ถูกเลิกจ้างอายุมาก ๆ ทั้งนั้น แต่ละคนจึงหางานทำได้ยาก ส่วนพวกที่อายุน้อยเขาก็จะดูว่าคนไหนหัวแข็งกับเขา โดยเขาจะให้หัวหน้างานชี้เลือกเลยว่าจะเอาคนไหนออก คนชุมนุมกว่า 1,000 คน แต่ถูกเลิกจ้างแค่ 390 คน ซึ่งเป็นพวกที่เป็นสมาชิกสหภาพ และอายุงานมาก อายุตัวก็มากด้วย